Posts Tagged ‘Life’
เมื่อน้องเป็กซ์มีโทรศัพท์ 2 เครื่อง
มันก็ไม่แปลกหรอกครับ ถ้าทั้ง 2 เครื่อง
- ไม่ใช้ยี่ห้อเดียวกัน
- ไม่มีฟังก์ชั่นที่เหมือน ๆ กัน
และ
- ถ้ามีคนโทรหาแบบกระหน่ำ
nำงrนเoาโr่ห์
อย่างที่ทราบ ๆ กันฮะ ว่าวันที่ 17 – 20 ธันวาคม ผมลาไปรับปริญญาที่พิษณุโลก
ผลกรรมของการลาครั้งนั้น ทำให้หลังกลับมาจากรับปริญญา ผมต้องทำงานตั้งแต่วันที่ 22 ธันวาคม – 3 มกราคม โดยได้หยุดวันที่ 28 ธันวาคมเพียงวันเดียว
ไม่ต้่องถามนะครับ ว่าปีใหม่ไปเที่ยวไหนมา เพราะตอนที่คนอื่นเค้าเคาท์ดาวน์กัน ผมยังนั่ง Shut Down Server อยู่เรย . . – -’
เหนื่อยอะครับ หยุดรวด 4 วันนั้น หลายคนคงคิดว่าสบาย แต่ใครจะรู้บ้าง ว่าเดือนธันวาคมที่พิษณุโลกมันร้อนขนาดไหน แล้วชุดหรูที่ใส่ก็เล่นทำเอาเหงื่อตกกลีบ เพลียสะสม ยังไม่ทันได้พักดี ก็ต้องมาเข้ากะกลางคืนติดกันถึง 2 อาทิตย์ โดยได้หยุดพัก ไม่ต้องจ้องหน้าจอมอนิเตอร์เพียงวันเดียวเท่านั้น ใครมันจะไปทนไหว
อากาศก็เปลี่ยน เพลียก็เพลีย . . .หุหุ เมื่อวันที่ 3 นี่ว่าจะลาครับ วันที่ 2 ประมาณ 2 ทุ่มนิด ๆ หอบร่างโซเซ พร้อมฟื้ดน้ำมูกโชว์เข้าไปหาหัวหน้าชิบ เพื่อจะขอลาในวันพรุ่งนี้
แกก็อึ้งไปแป๊บนึง แล้วเสียงจากข้างหลังก็ตะโกนมาว่า
“ไม่ได้ครับ ผมลาแล้ว!!!”
Sadddd คนสบายดีเจือกลา ไอ้คนจะตายต้องมาทำงาน
หัวหน้าชิบยังมีต่อท้ายอีกว่า “ถ้ามีคนมาแทนก็ลาได้”
… ใครมันจะมาแทนวะ ถามหน่อย …
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
วัน (ทำงาน) ว่าง ๆ กับความจำเป็นที่ต้องมีโน็ตบุค
ว่าจะถอดอ๊ก ถอดใจ๋ กับโครงการนี้ไปแร้วนะ แต่พอเจอสถานการณ์บีบบังคับ ทำให้ต้องคิดหนักอีกรอบซะแร้ววว
ถามว่ามีความจำเป็นอะไรที่ต้องซื้อโน็ตบุ๊ค ในเมื่อที่ห้องก็มี PC ที่ทำงานก็คอมพิวเตอร์รอบตัว
คำตอบก็มีอยู่ว่า เวลา 12 ชั่วโมงที่ต้องลืมตาต่อวันนั้น อยู่ที่ทำงาน โอกาสที่จะได้จับคอมพ์ของตัวเองนั้นแทบไม่มี นอกจากจะเอาเวลาพักผ่อนไปอดตาหลับ ขับตานอน เล่นคอมพ์ของตัวเอง
ส่วนที่ทำงาน PC รอบตัวก็จริง แต่พี่ ๆ เค้าก็นั่งประจำกันอยู่ เครื่องที่ผมนั่งเองก็เถอะ ถ้าวันไหนเข้ากะเดียวกะพี่เจ้าของเดิม ผมก็ต้องระเห็ดไปหาที่สถิตย์ตามยะถากรรม ก็ทำไงได้ มาทีหลังเค้านี่เนอะ
อาจจะดูว่าเป็นความต้องการที่ฟุ้งเฟ้อ เกินฐานะ ไม่เหมาะกับวัย เลยหน้าที่การงาน แต่ลองคิดดูว่า การเล่นคอมพิวเตอร์ในแต่ละครั้ง การอ่านเรื่องราวในอินเตอร์เน็ตแต่ละครั้ง มันให้อะไรมากกว่้าความบันเทิงหรือเปล่า ซึ่งในฐานะที่ผมเรียนเขียนโปรแกรม เรียนเขียนเวบ เรียนบริหาร เรียนการวางแผน หรือแม้กระทั่งบัญชีก็เรียนมา การเรียนที่สอนให้ประยุกต์เอางานทางด้านธุรกิจ มาอะแดปใส่ในคอใพิวเตอร์ มันฝังอยู่ในสายเลือด แม้กระทั่งไดอารี่ ผมยังเอาไว้ออนไลน์เลย เพื่อจะได้เข้าถึงได้ทุกที่ และในเรื่องที่เป็นประโยชน์ ยังสามารถแชร์ให้คนอื่นรับรู้ได้ โดยไม่ต้องทำงานหลายขั้นตอน
น้องเป็กซ์ กับ มสธ.
จะเรียน M.B.A. แร้ววว วู้วววว
หม่าม๊าบังคับให้ต่อโท อืม..จริง ๆ ไม่อยากเรียนเร้ยยยย ขี้เกียจอ่านหนังสือ แต่แม่ก็พูดถูก ว่าถ้าปล่อยไปนานกว่านี้ แกจะขี้เกียจเรียนมากกว่านี้ ซึ่งก็จริงนะ เพราะพอคิดจะเอาจริงเอาจังแล้ว ก็เริ่มคึก ๆ แฮะ น่าสนุกดีเหมือนกันเนอะ เหอ ๆ ๆ
ตอนแรกก็ลังเลว่าจะเรียนที่ไหนดี ใจอยากเรียนราม แต่ไกลมาก และที่สำคัญ มสธ. อยู่แค่เมืองทอง เวลาจะสอบนั่งรถเมล์ไม่ถึง 5 ป้าย ติดต่ออะไรก็ง๊าย ง่าย มอเตอร์ไซด์แป๊บเดียว แล้วจะดั้นด้นไปถึงบางนา – หัวหมาก ทำไม จริงมะ
อีกทั้ง มสธ. ไม่ต้องสอบ แต่รามต้องสอบ แล้วคิดดู ไปสอบที่ราม ไกลก็ไกล ไปสอบก็ต้องลางานแน่ ๆ เฮ้อ..! คิดไปคิดมา มสธ. นี่ละ ลงตัวมากที่สุด (ดาวน์โหลดและปรินท์ใบสมัครมาเรียบร้อยแล้ว)
ไปรับปริญญามาฮะ
หายไปเสียหลายวันเลย กลับพิษณุโลกตั้งแต่วันที่ 16 เพิ่งกลับมาวันนี้ครับ (22 ธ.ค.)
รับปริญญาปีนี้ เป็นอะไรที่ทรมานมากครับ ใครจะไปคาดคิดว่าปลายเดือนธันวา อากาศจะร้อนบรรลัยขนาดนี้
ดูชุดที่ใส่สิคับ (ไม่ใช่รูปผมนะ เป็นรูปจากเวบสั่งจองชุดครุยของมหาวิทยาลัยครับ)
ใส่อย่างนี้ไปยืนกลางแดดเปรี้ยง ๆ กับเดือนธันวาที่ไม่มีความหนาวซักนิด และตากแดด หรืออยู่ในเต้นท์ที่ตั้งกลางแดดเป็นชั่วโมง ๆ ไม่รู้ว่าคนจัดงานเค้าคิดอะไรกันอยู่ (เนอะ)
ซ้อม 2 วันแรก ยังไม่ต้องใส่ชุดจริงก็ไม่เท่าไรหรอกครับ พออดทน มีถอดใจเล็ก ๆ เอ..กุจะรับดีมั๊ยว๊า + + แต่ก็อดทนมาจนถึงวันซ้อมวันที่ 3 ซึ่งต้องใส่ชุดจริง
